16 maand

Eergisteren kregen Koen en ik een dreigbrief van de advocaat van AZN, het ziekenhuis waar Jolien dodelijk hersenletsel opliep bij de geboorte.  Het spreekt voor zich dat wij kwaad zijn op de personen die wij verantwoordelijk achten voor de dood van ons klein meisje én die ons daarna zo enorm arrogant en grof hebben behandeld.  Dus we schreven wat reviews, comments en berichten. Zou een mens niet voor minder?  Vandaar de dreigbrief.  Vol beleefde kilte en agressie. Vol bluf ook. Intimidatie. Gewoon omdat ze het kunnen. (Of denken te kunnen.)

We geloven dat we heel sterk bewijs in handen hebben dat er effectief grove fouten gebeurd zijn.  Dat bewijs omvat onder andere een uitgebreide, goed gefundeerde expertise van een wel zeer prominent emeritus hoogleraar gynaecologie in ons taalgebied. Ik ben oprecht benieuwd wie ze tegenover onze éminence grise zullen plaatsen. Veel geluk.

Eergisteren was ook de dag dat ons Jolientje 16 maand zou geworden zijn.  16 maand.  Ik kan daar gewoonweg niet bij.  Ik weet niet eens wat een kleintje van 16 maand allemaal doet en kan.  Ze was ons eerste kind.  Ze zou kunnen stappen, ze zou een echt klein persoontje zijn.  Er zou eten zijn dat ze graag lust en eten dat ze helemaal niet graag lust.  Ze zou misschien al mama en papa kunnen zeggen.

In plaats daarvan heb ik het gevoel dat ik al 16 maand in een soort van hel woon.  Ja, we hebben geluk omdat we weer vrij vlot zwanger zijn geraakt.  We verwachten eind oktober een klein broertje voor ons Jolien.  Oscar.  En hij brengt hoop.  Maar eenieder die ooit al eens een baby tijdens of na de zwangerschap verloor weet dat een volgende heel veel stress en emotionele complicaties met zich meebrengt.  Een heel scala aan gevoelens waarvan ik niet de puf heb om ze nu te beschrijven.

We willen bouwen aan de toekomst.

En tegelijk blijven we voor altijd mama en papa van Jolien.

En Jolien deed ertoe.  Ze doet er nog steeds toe.  Dus wij willen erkenning.  Er zijn fouten gemaakt.  Punt.

Die dreigbrief zet alvast de toon. Ja, ik geef toe, die had zeker een impact. Een schepje kwaadheid, frustratie en vooral weer veel verdriet. Bovenop de Everest aan verdriet die we al hadden.  Het ziekenhuis zal het heel vuil spelen, zoveel is zeker.  Op de man/vrouw, niet op de bal.  Empathie, menselijkheid, deemoed, integriteit,…. Vergeet het maar.  “Topzorg met een warm hart”.  Holle woorden.

Kunnen we bij de les blijven, alsjeblieft?

Het gaat om dit prachtig meisje. Zij had niet mogen sterven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: